மணலில் புதைக்கப்பட்ட ஒரு தேசத்தின் கனவு: மேற்கு சஹாராவுக்கு ஐ.நா. இழைத்த 34 ஆண்டுகாலத் துரோகம்!
தமது இனத்தின் முதுகில் குத்தப்பட்ட "வரலாற்றுத் துரோகம்" என்று கண்ணீருடன் கண்டிக்கின்றனர்.சஹ்ராவி மக்களின் சுதந்திரப் போராட்ட ஆதரவாளர்கள்!
"ஐக்கிய நாடுகள் சபை" - இந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும், ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு நீதி வழங்கும், உலக அமைதியைக் காக்கும் ஒரு மாபெரும் சக்தி என்ற பிம்பமே நம்மில் பலருக்குத் தோன்றும். ஆனால், ஆப்பிரிக்காவின் வடமேற்கு மூலையில், சஹாரா பாலைவனத்தின் விளிம்பில் வாழும் சஹ்ராவி (Saharawi) மக்களுக்கு, இந்த வார்த்தை கடந்த 34 ஆண்டுகளாக நிறைவேற்றப்படாத ஒரு வாக்குறுதியையும், ஆறாத ஒரு காயத்தையுமே நினைவுபடுத்துகிறது.
சமீபத்தில், மொராக்கோ நாடு ஐ.நா. பாதுகாப்பு அவையின் ஒரு புதிய தீர்மானத்தை "வரலாற்று வெற்றி" என்று கொண்டாடி மகிழ்கிறது. ஆனால், சஹ்ராவி மக்களின் சுதந்திரப் போராட்ட ஆதரவாளர்களோ, இதைத் தமது இனத்தின் முதுகில் குத்தப்பட்ட "வரலாற்றுத் துரோகம்" என்று கண்ணீருடன் கண்டிக்கின்றனர். இந்த முரண்பட்ட உணர்வுகளுக்குப் பின்னால், ஒரு தேசத்தின் சுதந்திரக் கனவு சிதைக்கப்பட்ட நீண்ட, வலி மிகுந்த வரலாறு மறைந்துள்ளது.
1. ஸ்பெயினின் வெளியேற்றமும், மொராக்கோவின் 'பச்சை அணிவகுப்பும்'
இந்தக் கதையின் தொடக்கம் 1975-இல் ஆரம்பிக்கிறது. மேற்கு சஹாராவைத் தனது காலனியாக வைத்திருந்த ஸ்பெயின், அங்கிருந்து வெளியேறத் தீர்மானித்தது. அதேநேரம், அண்டை நாடுகளான மொராக்கோவும், மொரித்தானியாவும் அந்தப் பிராந்தியத்திற்கு உரிமை கோரின.
சஹ்ராவி மக்களோ, 'போலிசாரியோ முன்னணி' (Polisario Front) என்ற தங்கள் விடுதலை இயக்கத்தின் தலைமையில், தங்களுக்கென ஒரு சுதந்திர நாட்டை உருவாக்க விரும்பினர். சர்வதேச நீதிமன்றமும் சஹ்ராவி மக்களின் சுயநிர்ணய உரிமையை (சுயமாக முடிவெடுக்கும் உரிமை) ஆதரித்தது.
ஆனால், மொராக்கோவின் மன்னர் இரண்டாம் ஹசன், இதை ஏற்கவில்லை. அவர் ஒரு தந்திரமான திட்டத்தை அரங்கேற்றினார். 1975 நவம்பரில், "பச்சை அணிவகுப்பு" (Green March) என்ற பெயரில், சுமார் 3,50,000 ஆயுதம் ஏந்தாத மொராக்கோ மக்களை மேற்கு சஹாராவின் எல்லைக்குள் அனுப்பி, அந்த நிலத்தைத் தனது நாட்டின் ஒரு பகுதி என்று பிரகடனம் செய்தார். இதைத் தொடர்ந்து மொராக்கோ தனது படைகளை உள்ளே அனுப்பியது. போலிசாரியோ முன்னணிக்கும் மொராக்கோவிற்கும் இடையே 16 ஆண்டுகள் நீடித்த கொடிய போர் மூண்டது.
2. ஐ.நா.வின் 1991 வாக்குறுதி: கிடப்பில் போடப்பட்ட பொது வாக்கெடுப்பு
ஆயிரக்கணக்கான உயிர்களைப் பலிவாங்கிய இந்தப் போரை முடிவுக்குக் கொண்டுவர, 1991-இல் ஐக்கிய நாடுகள் சபை தலையிட்டது. இரு தரப்பிற்கும் இடையே ஒரு போர் நிறுத்தத்தை அது ஏற்பாடு செய்தது.
அந்த அமைதித் திட்டத்தின் இதயம் இதுதான்: மேற்கு சஹாராவில் உள்ள மக்கள், சுதந்திர நாடாகச் செயல்படுவதா அல்லது மொராக்கோவுடன் இணைவதா என்பதைத் தீர்மானிக்க, ஐ.நா.வின் நேரடிக் கண்காணிப்பில் ஒரு பொது வாக்கெடுப்பு (Referendum) நடத்தப்படும். இதற்காகவே 'MINURSO' என்ற பெயரில் ஐ.நா. அமைதிப்படை அங்கே நிறுவப்பட்டது.
சஹ்ராவி மக்கள் இதை முழுமையாக நம்பினர். ஆனால், அந்த வாக்கெடுப்பு இன்றுவரை, 34 ஆண்டுகளாக, நடைபெறவே இல்லை. ஏன்?
"யார் வாக்களிப்பது?" என்ற ஒற்றைக் கேள்வியில் இந்தத் திட்டம் முடக்கப்பட்டது. மொராக்கோ, 'பச்சை அணிவகுப்பு'க்குப் பிறகு அங்கு குடியேறியவர்களையும் வாக்காளர் பட்டியலில் சேர்க்க வேண்டும் என்று வாதிட்டது. இது, வாக்கெடுப்பின் முடிவையே மாற்றிவிடும் என்று போலிசாரியோ முன்னணி கடுமையாக எதிர்த்தது. இந்த இழுபறியில், ஆண்டுகள் கடந்தன. ஐ.நா. சபை ஒவ்வொரு ஆண்டும் தனது அமைதிப்படையின் பதவிக்காலத்தை மட்டும் நீட்டித்துக்கொண்டே இருந்ததே தவிர, தனது முக்கிய வாக்குறுதியான பொது வாக்கெடுப்பை நடத்த எந்தவிதமான உறுதியான நடவடிக்கையையும் எடுக்கவில்லை.
3. மணல் சுவரும், மௌனமான சுரண்டலும்
இந்த 34 ஆண்டு கால தாமதம், மொராக்கோவிற்கு ஒரு வரமாக அமைந்தது. அது தனது கட்டுப்பாட்டுப் பகுதிகளை வலுப்படுத்திக் கொண்டது. இந்தப் பிரதேசத்தில் மொராக்கோ, சுமார் 2,700 கிலோமீட்டர் நீளத்திற்கு, உலகின் மிக நீண்ட இராணுவத் தடுப்புச் சுவர்களில் ஒன்றைக் கட்டியது. இந்த "மணல் சுவர்" (Moroccan Berm), மேற்கு சஹாராவின் 80% நிலப்பரப்பை (மொராக்கோ கட்டுப்பாட்டுப் பகுதி) சஹ்ராவி மக்கள் வாழும் அகதி முகாம்களுள்ள "சுதந்திர மண்டலத்திலிருந்து" (Polisario-controlled free zone) கொடூரமாகப் பிரிக்கிறது.
இந்த நீண்ட முடக்க காலத்தில், மொராக்கோ தனது கட்டுப்பாட்டில் உள்ள பகுதிகளில் குடியேற்றங்களை ஊக்குவித்தது. அதைவிட முக்கியமாக, அப்பகுதியின் அளப்பரிய இயற்கை வளங்களான பாஸ்பேட் (உலகின் மிகப்பெரிய தேவைகளில் ஒன்று) மற்றும் அட்லாண்டிக் பெருங்கடலின் செழிப்பான மீன்வளத்தை, சஹ்ராவி மக்களின் அனுமதியின்றி, ஐரோப்பிய ஒன்றியத்துடனான ஒப்பந்தங்கள்மூலம் பெருமளவில் சுரண்டத் தொடங்கியது.
ஐ.நா.வின் மௌனம்: இந்த அப்பட்டமான ஆக்கிரமிப்பு, வளச் சுரண்டல் மற்றும் மனித உரிமை மீறல்களை ஐ.நா. கண்டிக்கத் தவறியது. வேடிக்கை என்னவென்றால், அங்குள்ள ஐ.நா. அமைதிப்படைக்கு (MINURSO) அமைதியைக் கண்காணிக்க மட்டுமே அதிகாரம் உள்ளது; மனித உரிமை மீறல்களைக் கண்காணிக்கவோ அல்லது புகாரளிக்கவோ கூட அதிகாரம் இல்லை!
4. இறுதி அத்தியாயம்: அமெரிக்கத் திருப்பமும், புதிய தீர்மானமும்
சமீபத்தில், இந்த ஆட்டத்தில் ஒரு பெரிய புவிசார் அரசியல் திருப்பம் நிகழ்ந்தது. அமெரிக்கா, இஸ்ரேலுக்கும் மொராக்கோவிற்கும் இடையிலான "ஆபிரகாம் ஒப்பந்தத்தின்" (Abraham Accords) ஒரு பகுதியாக, மேற்கு சஹாரா மீதான மொராக்கோவின் இறையாண்மையை அங்கீகரித்தது.
ஐ.நா. பாதுகாப்பு அவையில் நிரந்தர உறுப்பினராக உள்ள அமெரிக்காவின் இந்த ஆதரவும், பிரான்சின் நீண்டகால ஆதரவும், மொராக்கோவின் கரங்களை வலுப்படுத்தின.
இதன் விளைவே, நேற்று அக்டோபர் 31, 2025 அன்று ஐநா பாதுகாப்பு சபையில் நிறைவேற்றப்பட்ட புதிய தீர்மானம் (Resolution 2797) சஹ்ராவி மக்களை மொரோக்கோவின் மேலாதிக்கத்தை ஏற்றுக்கொண்டு வாழும்படி நிர்பந்தித்துள்ளது. இதனாலேயே இந்தத் தீர்மானத்தை "முகில் குத்திய துரோகம்" என்று சஹ்ராவி மாக்கள் அழைக்கிறார்கள்.
இந்தத் தீர்மானம், ஐ.நா.வின் 1991 வாக்குறுதியின் மையப்புள்ளியான "சுதந்திரத்திற்கான பொது வாக்கெடுப்பு" என்ற கருத்தையே முற்றிலுமாகப் புறக்கணித்துவிட்டது. மாறாக, மொராக்கோ முன்வைத்த "தன்னாட்சித் திட்டத்தை" (Autonomy Plan) இது "மிகவும் சாத்தியமான" மற்றும் "நம்பகமான" தீர்வுக்கான அடிப்படையாக அங்கீகரிக்கிறது.
இந்தத் தன்னாட்சித் திட்டத்தின்படி, மேற்கு சஹாராவுக்கு ஒருபோதும் சுதந்திரம் கிடைக்காது. அது மொராக்கோவின் இறையாண்மையின் கீழ் இருக்கும், ஆனால் சில உள்ளூர் அதிகாரங்கள் வழங்கப்படும்.
சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஐ.நா. சபை, "சுதந்திரம் வேண்டுமா, வேண்டாமா?" என்று மக்களிடம் கேட்பதற்குப் பதிலாக, "மொராக்கோவின் கீழ் உங்களுக்கு எப்படிப்பட்ட தன்னாட்சி வேண்டும்?" என்ற கேள்விக்கு மட்டும் பேச்சுவார்த்தை நடத்துமாறு கூறுகிறது. இது, ஆக்கிரமிப்பை சட்டப்பூர்வமாக்கும் செயல் என்று விமர்சகர்கள் கொந்தளிக்கின்றனர்.
முடிவுரை:
மொராக்கோவிற்கு இது மிகப்பெரிய ராஜதந்திர வெற்றி. ஆனால் சஹ்ராவி மக்களுக்கு? 1991-இல் தங்களுக்கு நீதி கிடைக்கும் என்று நம்பி ஆயுதங்களைக் கீழே வைத்த ஒரு இனத்திற்கு, ஐ.நா. சபை 34 ஆண்டுகள் கழித்து வழங்கிய பரிசு "மாபெரும் வரலாற்றுத் துரோகம் "
ஒரு தேசத்தின் சுயநிர்ணய உரிமையை உறுதி செய்வதற்காக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு சர்வதேச அமைப்பு, புவிசார் அரசியல் மற்றும் பெரிய நாடுகளின் நலன்களுக்காக, தனது சொந்த வாக்குறுதியையே காற்றில் பறக்கவிட்டு, ஒரு மக்களின் சுதந்திரக் கனவை அந்தப் பாலைவன மணலிலேயே புதைத்துவிட்டதாகவே சஹ்ராவி மக்கள் கருதுகின்றனர். உலகெங்கிலும் நீதிக்காக ஐ.நா.வை நம்பிக் காத்திருக்கும் ஒடுக்கப்பட்ட இனங்களுக்கு, மேற்கு சஹாராவின் இந்தக் கதை ஒரு வேதனை மிகுந்த, அச்சமூட்டும் பாடமாக அமைந்துள்ளது.
- சிவா சின்னப்பொடி
