நவீனப் போர்கள் என்பவை அப்பாவி மக்களின் குருதியைக் குடிக்கும் வன்முறைக் களங்கள்!
தலைவரற்ற பெருந்திரள் எழுச்சி: தன்னிச்சையான கூட்டு விருப்பம்
மிஷேல் பூக்கோவின் ‘அரசியல் ஆன்மீகமும்’ வீழாத மக்களின் பெருங்கனவும்: ஓர் ஆழமான தத்துவப் பார்வை
உலக வரலாற்றில் எத்தனையோ கொடூரமான போர்களை மனிதகுலம் கடந்து வந்திருக்கிறது. நவீனப் போர்கள் என்பவை வெறுமனே இரு நாட்டு ராணுவங்களுக்கு இடையே நடக்கும் மோதல்கள் அல்ல; அவை அப்பாவி மக்களின் குருதியைக் குடிக்கும் வன்முறைக் களங்கள். நீங்கள் விவரித்ததைப்போலவே ஒரு கற்பனையான உச்சக்கட்டப் போர்ச் சூழலை எண்ணிப் பாருங்கள்: வானத்திலிருந்து நெருப்பு மழையாக குண்டுகள் பொழிகின்றன, பல தலைமுறைகளாகக் கட்டியெழுப்பப்பட்ட உள்கட்டமைப்புகள் சிதைக்கப்படுகின்றன, வீடுகள் இடிபாடுகளாகின்றன, கல்விக்கூடங்கள் தரைமட்டமாக்கப்படுகின்றன, வீதிகளில் மரண ஓலம் கேட்கிறது. தங்களைக் காக்க வேண்டிய ராணுவத் தளபதிகள் கொல்லப்படுகிறார்கள், அரசியல் தலைமை அழிக்கப்படுகிறது.
இத்தகைய பேரழிவைச் சந்திக்கும் எந்தவொரு நாடும், எந்தவொரு சமூகமும் இயல்பாகவே நிலைகுலைந்து போகும். உயிர் பிழைத்தால் போதும் என மக்கள் தங்கள் உடைமைகளை அப்படியே போட்டுவிட்டு, அகதிகளாக அண்டை நாடுகளை நோக்கித் தப்பியோடிச் செல்வதையே வரலாறு நெடுகிலும் நாம் பார்த்திருக்கிறோம். ஆனால், இதற்கு முற்றிலும் நேர்மாறாக, “எத்தனை குண்டுகள் வீசப்பட்டாலும், எங்கள் சொத்துக்கள் யாவும் சாம்பலானாலும், நாங்கள் எங்கள் மண்ணை விட்டு அகதிகளாக வெளியேற மாட்டோம்; மரணத்தை முத்தமிட்டாவது எங்கள் தேசத்தைக் காப்போம்” என்று ஒரு மக்கள் திரள் எந்தவிதத் தலைமையுமின்றி தன்னிச்சையாக வீதிகளில் வந்து நின்றால், அந்த மாபெரும் அக எழுச்சியை நாம் எப்படிப் புரிந்துகொள்வது?
இந்தக் கேள்விக்கான விடையைத் தேடித்தான் புகழ் பெற்ற பிரெஞ்சு தத்துவவியலாளர் மிஷேல் பூக்கோ (Michel Foucault) 1978 ஆம் ஆண்டு ஈரானுக்குப் பயணம் மேற்கொண்டார். அங்கு அவர் கண்ட காட்சிகளும், அதன் மூலம் அவர் உருவாக்கிய தத்துவங்களும் இன்றுவரை உலக அரசியலில் மிக முக்கிய விவாதப் பொருளாக உள்ளன.
மிஷேல் பூக்கோவும் ஈரானியப் புரட்சியும்
1970-களின் இறுதியில் ஈரானை ஆட்சி செய்துகொண்டிருந்த ஷா மன்னரின் அரசு, அமெரிக்கா போன்ற வல்லரசுகளின் முழுமையான ஆதரவைப் பெற்றிருந்தது. ஷாவின் ராணுவம் மிக நவீனமான ஆயுதங்களைக் கொண்டிருந்தது. ஷாவின் அடக்குமுறைக்கு எதிராக ஈரானிய மக்கள் வீதிகளில் இறங்கியபோது, மிஷேல் பூக்கோ ஒரு பத்திரிகையாளராகவும், தத்துவ ஆய்வாளராகவும் அங்கு சென்றார்.
அவர் அங்கே ஒரு விசித்திரமான காட்சியைக் கண்டார். துப்பாக்கிகளுக்கும் பீரங்கிகளுக்கும் முன்னால் நிராயுதபாணிகளாக ஈரானிய மக்கள் நின்றார்கள். ராணுவம் கண்மூடித்தனமாகச் சுட்டபோதும், முந்தைய வரிசையில் இருந்தவர்கள் சரிந்து விழும்போது, அடுத்த வரிசையில் இருந்தவர்கள் சிறிதும் பின்வாங்காமல் தங்கள் நெஞ்சுகளைத் துப்பாக்கிக் குண்டுகளுக்கு நேராக நிமிர்த்திக் காட்டினார்கள். இத்தனைக்கும் அவர்களை அந்தப் போர்க்களத்தில் ஒரு ராணுவத் தளபதியோ அல்லது ஒரு மையப்படுத்தப்பட்ட அரசியல் கட்சியோ வழிநடத்தவில்லை. இந்த அளப்பரிய தியாக உணர்வு எங்கிருந்து வருகிறது என்பதை ஆராய்ந்த பூக்கோ, அதற்கு இட்ட பெயர்தான் “அரசியல் ஆன்மீகம்” (Political Spirituality).
அரசியல் ஆன்மீகம்: ஒரு புதிய தத்துவப் பிறப்பு
பொதுவாக ‘ஆன்மீகம்’ என்ற சொல்லை நாம் மதம், கடவுள், தனிமனித மோட்சம் ஆகியவற்றுடனேயே தொடர்புபடுத்திப் பார்க்கிறோம். ஆனால், பூக்கோவின் ‘அரசியல் ஆன்மீகம்’ என்பது முற்றிலும் மாறுபட்டது. அது அதிகாரத்தின் இரும்புக்கரங்களுக்கு எதிராக, ஒரு சமூகம் தன்னிச்சையாக உருவாக்கும் ஓர் அறச்சீற்றம்.
ஒரு சாதாரண மனிதன், மரணத்தின் மீதான தனது பயத்தை முற்றிலும் துறந்து, தன்னை விடப் பெரிய ஒரு லட்சியத்திற்காகத் தன் உயிரைத் தியாகம் செய்யத் துணியும்போது, அவனுக்குள் ஒரு மாபெரும் அகமாற்றம் (Inner Transformation) நிகழ்கிறது. அவனது இருப்பே ஓர் அரசியல் ஆயுதமாக மாறுகிறது. இஸ்லாம் என்ற மதத்தை ஈரானியர்கள் வெறும் சடங்குகளுக்கான ஒரு வழிபாட்டு முறையாக மட்டும் பார்க்கவில்லை; அதை அடக்குமுறைக்கு எதிரான, சமரசமற்ற ஒரு விடுதலைப் போருக்கான கருவியாக மாற்றினார்கள். “நாங்கள் புதிய மனிதர்களாக மாறாமல், இந்த அரசியல் அமைப்பை மாற்ற முடியாது” என்று அவர்கள் நம்பினார்கள்.
இந்த அகமாற்றத்தை, இந்த உயிர்த் தியாகத்தின் உன்னதத்தைத்தான் பூக்கோ “அரசியல் ஆன்மீகம்” என்றார். வல்லரசுகளின் பொருளாதாரத் தடைகளோ, குண்டுவீச்சுகளோ ஒரு நாட்டின் கட்டடங்களை உடைக்கலாம்; ஆனால், இந்த அரசியல் ஆன்மீகத்தை அடைந்த மக்களின் மன உறுதியை எந்த நவீன ஆயுதத்தாலும் தகர்க்க முடியாது.
தலைவரற்ற பெருந்திரள் எழுச்சி: தன்னிச்சையான கூட்டு விருப்பம்
“தலைவரற்ற எழுச்சி” (Leaderless Uprising) என்பது அரசியல் ஆன்மீகத்தின் மிக முக்கியமான விளைவாகும். ஒரு மரபுவழிப் போரில், எதிரி நாட்டின் தலைவரையோ அல்லது ராணுவத் தளபதியையோ கொன்றுவிட்டால், அந்தப் படை நிலைகுலைந்து சரணடைந்துவிடும். இதுதான் வல்லரசுகளின் போர் தந்திரம்.
ஆனால், ஒரு மக்கள் திரள் தத்துவார்த்த ரீதியாக விழிப்படைந்துவிட்டால், அங்கு ஒற்றைத் தலைமைக்கு அவசியமே இருப்பதில்லை. ஒவ்வொரு தனிமனிதனும் தனக்குத்தானே ஒரு தலைவனாகவும், தளபதியாகவும் உருவெடுக்கிறான்.
மேலைநாட்டு ஜனநாயகத் தத்துவங்களில் “மக்களின் கூட்டு விருப்பம்” (Collective Will) என்பது வெறும் கற்பனையான, காகிதங்களில் மட்டுமே உள்ள ஒரு கோட்பாடு என்றுதான் அதுவரை தத்துவவியலாளர்கள் கருதி வந்தனர். ஆனால் மிஷேல் பூக்கோ, “ஈரானின் வீதிகளில் அந்த முழுமையான கூட்டு விருப்பத்தை (Absolutely Collective Will) நான் என் கண்களால் நேரடியாகக் கண்டேன். அது ஒரு தொன்மக் கதை அல்ல, அது ஒரு வாழும் நிஜம்” என்று வியந்து எழுதினார்.
தலைமை அழிக்கப்பட்ட நிலையில் ஒரு சமூகம் வீழ்ந்துவிடாமல் ஒன்றிணைவது என்பது, அவர்கள் ஒரு தனிமனிதனின் உத்தரவுக்காகக் காத்திருக்கவில்லை, மாறாக ஒரு தத்துவத்தின், ஒரு லட்சியத்தின் வழிகாட்டுதலில் நடக்கிறார்கள் என்பதையே காட்டுகிறது. இது போன்ற தன்னிச்சையான எழுச்சிகளை எந்த ராணுவ உளவுத்துறையாலும் முன்கூட்டியே கணிக்கவோ, எந்த நவீன ஆயுதங்களாலும் அடக்கவோ முடியாது.
அகதிகளாக மறுக்கும் ஆன்ம பலம்: மண்ணும் மனிதரும்
போர்ச் சூழலில் உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள அகதிகளாகத் தப்பியோடுவதை யாரும் கோழைத்தனம் என்று சொல்லிவிட முடியாது; அது மனிதனின் அடிப்படை தற்காப்பு உணர்வு. ஆனால், ஒரு சமூகம் ஒட்டுமொத்தமாக “நாங்கள் எங்கள் மண்ணை விட்டுப் போக மாட்டோம்” என்று முடிவெடுத்தால், அங்கு மரணத்தை விட மேலான ஒன்றை அவர்கள் நேசிக்கிறார்கள் என்று அர்த்தம்.
பள்ளிகள் தகர்க்கப்படலாம், வாழ்நாள் முழுவதும் சிறுகச் சிறுகச் சேர்த்த சொத்துக்கள் ஒரே நொடியில் சாம்பலாகலாம். ஆனால், தங்கள் தாய்மண்ணுடனான உறவை, அந்த நிலத்தின் மீதான வரலாற்று உரிமையை அவர்கள் விட்டுக்கொடுக்கத் தயாராக இல்லை. “இந்த மண் எங்களின் அடையாளம். வீழ்ந்தால் இந்த மண்ணில் வீழ்வோமே தவிர, பிழைப்பதற்காக அந்நிய தேசங்களில் கையேந்தி நிற்க மாட்டோம்” என்ற அவர்களின் உறுதி, அரசியல் ஆன்மீகத்தின் உச்சக்கட்ட வெளிப்பாடாகும்.
இந்த நிலையில், எதிரி வீசும் ஒவ்வொரு குண்டும் அவர்களை அழிப்பதற்குப் பதிலாக, அவர்களை இன்னும் கடினமானவர்களாக, நெருப்பில் சுடப்பட்ட செங்கற்களாக மாற்றுகிறது. இழப்புகளின் வலி, அவர்களை அடிபணியச் செய்வதற்குப் பதிலாக, பழிவாங்கும் தீயாகவும், விடுதலைக்கான வேட்கையாகவும் உருமாறுகிறது.
ஆயுதங்களை வெல்லும் ஆன்மா
இறுதியாக, உலக வல்லரசுகள் பல தசாப்தங்களாகத் தங்கள் ராணுவ பலத்தாலும், பொருளாதாரத் தடைகளாலும் ஒரு நாட்டை மண்டியிட வைக்க முயன்றும் அது தோற்றுப் போகிறது என்றால், அதற்குக் காரணம் அந்த நாட்டு மக்களின் ஆன்ம பலமே ஆகும்.
ஒரு நாட்டின் உண்மையான பலம் என்பது அதன் ஆயுதக் கிடங்குகளிலோ, போர் விமானங்களிலோ, பொருளாதாரக் கையிருப்பிலோ இல்லை. அது, “எங்கள் மண்ணை நாங்களே ஆள்வோம், எந்தவொரு ஏகாதிபத்தியத்தின் காலடியிலும் மண்டியிட மாட்டோம்” என்று முடிவெடுத்து நிற்கும் சாமானிய மக்களின் நெஞ்சங்களில் இருக்கிறது. மிஷேல் பூக்கோ அன்றைய ஈரானில் கண்டெடுத்த அந்த ‘அரசியல் ஆன்மீகம்’ என்ற தத்துவம், உலகின் எந்த மூலையில் அதிகார அடக்குமுறைகள் தலைதூக்கினாலும், அதற்கு எதிராக வீறுகொண்டு எழும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் நிரந்தரமான ஆயுதமாக வரலாற்றில் நிலைத்து நிற்கும். மனித ஆத்மாவின் விடுதலை வேட்கையை எந்தவொரு வல்லரசாலும், எந்தவொரு ஆயுதத்தாலும் நிரந்தரமாக அழித்துவிட முடியாது என்பதே நியாயமும் உண்மையும் நமக்குக் கற்பிக்கும் காலத்தை வென்ற பாடம்.
சிவா சின்னப்பொடி
