பிம்பக் கட்டமைப்பின் வெற்றியும் ஜனநாயகத்தின் சவால்களும்!
வெறும் 'கதாநாயக பிம்பத்தை' மட்டுமே நம்பிப் பெறப்படும் வெற்றி ஜனநாயகத்திற்கு ஆரோக்கியமானதா ?
2026 ஆம் ஆண்டு தமிழக சட்டமன்றத் தேர்தல் முடிவுகள், குறிப்பாக நடிகர் ‘வி’-யின் கட்சியின் வெற்றி, தமிழக அரசியல் வரலாற்றில் ஒரு மிக முக்கியமான விவாதத்தை முன்வைத்துள்ளது. இந்த வெற்றி என்பது மக்களின் தெளிவான அரசியல் விழிப்புணர்வாலோ அல்லது நீண்டகாலக் களப்பணியாலோ கிடைத்ததா, அல்லது சினிமா கவர்ச்சியின் பால் ஈர்க்கப்பட்ட ரசிக மனப்பான்மையின் வெளிப்பாடா என்ற கேள்வி ஆழமாக ஆராயப்பட வேண்டிய ஒன்று.
அரசியல் என்பது வெறுமனே கேமராவுக்கு முன் நின்று வசனம் பேசுவதல்ல; அது மக்களுடன் மக்களாக வாழ்ந்து, அவர்களின் வலிகளை உணர்ந்து, அவர்களிடமிருந்து கற்று, அவர்களுக்குத் தெளிவூட்டும் ஒரு தொடர் செயல்பாடு. கூம்பு வடிவிலான (Pyramid) படிநிலை மக்கள் கட்டமைப்புகளோ, அரசியல் சித்தாந்தப் பயிலரங்குகளோ இல்லாமல், வெறும் 'கதாநாயக பிம்பத்தை' மட்டுமே நம்பிப் பெறப்படும் வெற்றி ஜனநாயகத்திற்கு ஆரோக்கியமானதா என்பதை கீ தபோர், ஜான் போத்ரியார், லூயி அல்தூசர் ஆகிய சிந்தனையாளர்களின் தத்துவார்த்தப் பார்வைகளின் வழியே இங்கு விரிவாகப் பகுப்பாய்வு செய்யலாம்.
கீ தபோர்: காட்சியின் சமூகம் (Society of the Spectacle). பிரெஞ்சு தத்துவஞானியான கீ தபோர், நவீன முதலாளித்துவ சமூகம் எவ்வாறு 'காட்சிகளின் பெருந்திரட்சியாக' மாறிவிட்டது என்பதைத் தனது கோட்பாட்டில் விளக்குகிறார். அவருடைய பார்வையில், மக்கள் இன்று நிஜமான வாழ்க்கையை வாழ்வதை விட, காட்சிகளை நுகர்வதற்கே அதிக முன்னுரிமை அளிக்கின்றனர்.
அரசியல் ஒரு காட்சியாக மாறுதல்: ஒரு சினிமா நடிகர் அரசியலுக்கு வரும்போது, அவர் மக்களிடம் எவ்விதத் திட்டங்களையோ, களப்பணி அனுபவங்களையோ முன்வைப்பதில்லை. மாறாக, பல ஆண்டுகளாக வெள்ளித்திரையில் அவர் கட்டமைத்த 'காட்சி பிம்பத்தையே' (Spectacle) முன்வைக்கிறார்.
மக்களின் செயலற்ற தன்மை: தபோரின் கூற்றுப்படி, இந்தக் காட்சிப்பிழை மக்களைச் சிந்திக்கத் தூண்டுவதில்லை; மாறாக, அவர்களை வெறும் பார்வையாளர்களாகவும் நுகர்வோர்களாகவும் சுருக்கிவிடுகிறது. மக்கள் ஒரு தலைவரைத் தங்களின் பிரதிநிதியாகத் தேர்ந்தெடுப்பதற்குப் பதிலாக, திரையில் தாங்கள் ரசித்த ஒரு 'பிராண்டை' (Brand) நுகர்கிறார்கள். முறையான களப்பணியோ, மக்கள் கட்டமைப்போ இல்லாமல் ஒரு நடிகர் பெறும் வெற்றி என்பது, அரசியல் விழிப்புணர்வின் வெற்றியல்ல; அது 'காட்சி நுகர்வின்' உச்சக்கட்ட வெற்றி. இங்கு அரசியல் என்பது விவாதங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு கண்மூடித்தனமான கொண்டாட்டமாக மாறிவிடுகிறது.
ஜான் போத்ரியார்: மிகையதார்த்தமும் போலிப் படிமங்களும் (Hyperreality & Simulacra). ஜான் போத்ரியார் முன்வைக்கும் 'மிகையதார்த்தம்' என்னும் கோட்பாடு, நிஜத்திற்கும் நிழலுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு முற்றிலும் அழிந்துபோன ஒரு நிலையைக் குறிக்கிறது. நிஜத்தில் இல்லாத ஒன்றை, இருப்பது போல் காட்டுவது 'போலிப் படிமம்' ஆகும்.
திரைப்பிம்பமே நிஜமாகுதல்: சினிமாவில் ஒரு நடிகர் ஏழைகளுக்காகப் போராடுவது போலவும், ஊழலைத் தட்டிக்கேட்பது போலவும், தனி ஒருவனாக சமூகத்தைத் திருத்துவது போலவும் காட்டப்படும் காட்சிகள் வெறும் போலிப் படிமங்களே. ஆனால், தொடர்ச்சியாக இதைப் பார்க்கும் ஒரு ரசிகனின் மனம், நிஜ உலகில் அந்த நடிகர் எந்தவொரு சமூகப் போராட்டத்திலும் ஈடுபடாவிட்டாலும், திரையில் கண்ட அந்தப் பிம்பத்தையே 'நிஜம்' (Reality) என்று நம்பத் தொடங்குகிறது.
அரசியல் என்னும் மெய்நிகர் விளையாட்டு: போத்ரியாரின் பார்வையில், இன்றைய தேர்தல் அரசியல் என்பது கொள்கைகளின் மோதலாக இல்லை; அது குறியீடுகளின் விளையாட்டாகவே (Play of Signs) உள்ளது. மக்கள் தங்களின் அடிப்படைப் பிரச்சனைகளுக்கான தீர்வுகளைத் தேடுவதை விட, 'ரட்சகன்' என்ற குறியீட்டைத் தேடுகிறார்கள். களப்பணியே இல்லாமல் கதாநாயக பிம்பத்தை வைத்து வெல்வது என்பது, நிஜ அரசியலின் மரணத்தையும், மெய்நிகர் அரசியலின் (Simulation) தொடக்கத்தையும் குறிக்கிறது. இது ஜனநாயகத்தை ஒரு மாயைக்குள் தள்ளும் அபாயகரமான போக்காகும்.
லூயி அல்தூசர்: சித்தாந்த அரசு இயந்திரங்களும் கருத்தியல் அழைப்பும் (Ideological State Apparatus & Interpellation). சமூகம் மற்றும் அரசு எவ்வாறு மக்களைத் தன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்திருக்கிறது என்பதை லூயி அல்தூசர் ஆழமாக விளக்குகிறார். கல்வி, மதம், ஊடகம் போன்ற அமைப்புகளை அவர் 'சித்தாந்த அரசு இயந்திரங்கள்' என்று அழைக்கிறார்.
சினிமா என்னும் சித்தாந்தக் கருவி: சினிமா என்பது வெறும் பொழுதுபோக்கு அல்ல; அது மக்களின் சிந்தனையை வடிவமைக்கும் ஒரு வலிமையான சித்தாந்தக் கருவி. பல ஆண்டுகளாகத் திட்டமிட்டு ஒரு நடிகரைச் சுற்றி உருவாக்கப்படும் பிம்பம், மக்களின் ஆழ்மனதில் ஒருவிதப் பணிவையும், விசுவாசத்தையும் விதைக்கிறது.
ரசிகனைத் தொண்டனாக்கும் கருத்தியல் அழைப்பு: அல்தூசரின் மிக முக்கியமான கோட்பாடு 'கருத்தியல் அழைப்பு' (Interpellation). ஒரு அமைப்பு ஒரு தனிநபரை "நீ என்னுடையவன்" என்று அழைக்கும்போது, அந்த நபர் தன்னை அறியாமலேயே அந்த அமைப்புக்குள் தன்னை அடையாளம் கண்டுகொள்கிறார். ஒரு நடிகர் தனது மன்றத்தின் மூலமாக ரசிகர்களை அழைக்கும்போது, அங்கு எவ்வித அரசியல் தெளிவூட்டலும் நடப்பதில்லை. "நான் தலைவன், நீ தொண்டன்" என்ற முன்முடிவு மட்டுமே அங்கு செயல்படுகிறது. இது சமத்துவத்தின் அடிப்படையில் உருவாகும் அரசியல் கட்டமைப்பல்ல; மாறாக, இது ஆதிக்கத்தின் அடிப்படையில் உருவாகும் கீழ்ப்படிதல் ஆகும்.
களப்பணியின் தேவையும் மக்கள் கட்டமைப்பும்
மக்களுக்கான அரசியல் என்பது அடித்தளத்திலிருந்து கட்டமைக்கப்பட வேண்டியது. கூம்பு வடிவக் கட்டமைப்பு (Pyramid Structure): ஒரு உண்மையான அரசியல் கட்சி என்பது கிராம அளவிலான கிளைக் கழகங்கள், வட்டச் செயலாளர்கள், மாவட்டத் தலைவர்கள் என மக்களை உள்ளடக்கிய ஒரு கூம்பு வடிவக் கட்டமைப்பைக் கொண்டிருக்க வேண்டும். இதுவே மக்களின் குறைகளை மேல்மட்டத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் நரம்பு மண்டலமாகச் செயல்படும்.
அரசியல் தெளிவூட்டல்: தொண்டர்களுக்கு வரலாற்றையும், சமூக நீதியையும், பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளையும் புரியவைக்கும் அரசியல் வகுப்புகள் அவசியமானவை. வெறும் சினிமா கவர்ச்சி இதைச் செய்துவிடாது.
கற்றலும் கற்பித்தலும்: மக்களுடன் இறங்கி வேலை செய்யும் போதுதான் ஒரு தலைவனுக்கு யதார்த்தம் புரிகிறது. அதை விடுத்து, கதாநாயக பிம்பத்தை மட்டுமே நம்பி அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவது என்பது, மக்களின் உணர்ச்சிகளை முதலீடாக வைத்துச் செய்யப்படும் ஒரு வியாபாரமாகவே சுருங்கிவிடும்.
2026 தமிழக தேர்தல் முடிவுகளில் நாம் காண்பது மக்களின் உண்மையான அரசியல் விடுதலையை அல்ல; மாறாக, தபோர், போத்ரியார், அல்தூசர் ஆகியோர் எச்சரித்த அந்தப் 'பிம்பச் சிறைக்குள்' (Prison of Images) மக்கள் தங்களை அறியாமலேயே அடைபட்டுள்ளதையே இது காட்டுகிறது. ஒரு சினிமா நடிகர் அரசியலுக்கு வருவதில் எவ்விதத் தவறுமில்லை. ஆனால், அவர் தனது அரிதாரத்தைக் கலைத்துவிட்டு, பிம்பங்களை உடைத்துவிட்டு, சாதாரணக் குடிமகனாக மக்களுடன் மக்களாகக் களத்தில் நின்று வியர்வை சிந்தாத வரை, அந்த வெற்றி என்பது ஜனநாயகத்திற்குச் சரியானதாக அமையாது. அது வெறும் சினிமா கவர்ச்சியின் நீட்சியாகவும், குகை மனப்பான்மையின் உச்சமாகவுமே வரலாற்றில் பதியப்படும்.
- சிவா சின்னப்பொடி
