“நீ ஏன் குப்பி கடிக்கவில்லை?”
நாங்கள் வரலாற்றை, இனவழிப்பை சாட்சி சொல்ல வாழ்கிறோம்.
'நீ ஏன் குப்பி கடிக்கவில்லை?' : ஒரு போராளியின் பதில் சொல்!
இன்று சமூக வலைத்தளங்களில் சிலர் எங்களைப் பார்த்து கேட்கிறார்கள்: “நீ ஏன் குப்பி கடிக்கவில்லை?” “நீ ஏன் சார்ஜர் இழுக்கவில்லை?” இந்த கேள்வியை கேட்பது உங்களுக்கு மிகவும் எளிதாக இருக்கலாம்.
ஆனால் அந்த வார்த்தைகளின் ஆழமும் கனமும் என்ன என்பதை நீங்கள் உண்மையில் புரிந்துகொண்டீர்களா? நான் ஆயுதம் எடுத்த நாளிலிருந்து மரணம் என்னுடன் நடந்தது.
ஒவ்வொரு நாளும் கூட வாழ்ந்த நண்பர்களை இழந்தேன். ஒவ்வொரு நாளும் உயிருடன் திரும்புவேனா என்று தெரியாமல் எல்லைகளில் நின்றேன்.
என்னுடன் சிரித்தவர்கள், என்னுடன் சாப்பிட்டவர்கள், என்னுடன் போராடியவர்கள், என்னுடன் வாழ்ந்து பழகியவர்கள் — பலர் அந்த மண்ணில் விதையாக விழுந்தார்கள்.
அவர்கள் இன்று இல்லை. அவர்களின் குரலும் இல்லை. ஆனால் அவர்களின் நினைவுகள் இன்னும் என் மனதில் உயிரோட்டத்துடன் இருக்கின்றன.
அவர்கள்தான் இன்று மாவீரர்கள் என்று நினைவுகூரப்படுகிறார்கள். ஒரு உண்மை மட்டும் தெளிவாக இருக்கிறது: அவர்கள் உயிரை விட்டதால் தான் நான் இன்று உயிருடன் இருக்கிறேன். அந்த உண்மையை மறந்தவர்கள் தான் இன்று
“நீ ஏன் குப்பி கடிக்கவில்லை?” என்று கேட்கிறார்கள். ஒரு போராளி எப்போது உயிரை விட வேண்டும் என்பது ஒரு கைபேசி திரையின் பின்னால் அமர்ந்திருக்கும் ஒருவரின் தீர்ப்பு அல்ல.
அது போரின் சூழ்நிலை தீர்மானிக்கும் ஒன்று. அது தலைமையின் முடிவு தீர்மானிக்கும் ஒன்று. அது பல்லாயிரக்கணக்கான பொதுமக்களின் உயிருடன் தொடர்புடைய ஒன்று.
2009 ஆம் ஆண்டு மே மாதத்தின் இறுதிக்கட்டத்தில் Mullivaikkal பகுதியில் நடந்தது ஒரு சாதாரண போர் அல்ல. அது தமிழ் இனத்தை அழிக்கும் போர். அது ஒரு இனத்தின் மிகக் கடுமையான துயரமான காலம்.
அந்த நேரத்தில் பல்லாயிரக்கணக்கான பொதுமக்கள் எங்களுடன் இருந்தார்கள். அவர்கள் தினம் தினம் சாவை எதிர்கொண்டுகொண்டே வாழ்ந்தார்கள். அவர்கள் உயிர் காப்பாற்றப்பட வேண்டியவர்கள்.
நாங்கள் போராடியது எங்களுக்காக அல்ல. நாங்கள் போராடியது எமது மக்களுக்காக. அதனால் தான் அந்த நேரத்தில் எடுக்கப்பட்ட முடிவுகள் பயம் காரணமாக எடுக்கப்பட்டவை அல்ல.
அவை ஒரு அரசியல் முடிவு. ஒரு பொறுப்பின் முடிவு. எங்களிடம் குப்பி இருந்தது. மரணம் எங்களுக்கு புதிதல்ல. ஆனால் அந்த நேரத்தில் என் மனதில் ஒரு கேள்வி எழுந்தது: “நாம் எல்லோரும் இறந்துவிட்டால்
இந்த தமிழ் இன அழிப்புப் போரின் உண்மையை யார் சொல்லப் போகிறார்கள்?” இன்று நான் உயிருடன் இருப்பது ஒரு வெற்றி அல்ல.
பல நேரங்களில் அது தப்பிப் பிழைத்த குற்ற உணர்வுடன் வாழும் வாழ்க்கை — மிக நரகமான ஒன்று. என்னுடன் இருந்தவர்கள் மண்ணில் விழுந்தார்கள். நான் மட்டும் உயிருடன் இருக்கிறேன்.
அந்த நினைவு பல இரவுகளில் என்னை தூங்க விடுவதில்லை. ஆனால் இன்னொரு உண்மை இருக்கிறது. நான் உயிருடன் இருப்பது இந்த போரின் சாட்சியாக இருப்பதற்காக.
அந்த மண்ணில் விழுந்த ஆயிரக்கணக்கான மாவீரர்களின் கதையும் லட்சக்கணக்கான மக்களின் உயிர்களின் கதையும் யாராவது சொல்ல வேண்டும். அந்த வரலாற்றை மறைக்க நினைக்கும் உலகத்துக்கு எதிராக
யாராவது உண்மையை நினைவூட்ட வேண்டும். அதற்காகத்தான் நான் இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறேன். ஒரு போராளி உயிரை இழப்பது வரலாற்றில் ஒரு வரியாக எழுதப்படலாம்.
ஆனால் அந்த உயிர் போகும் போது உடைந்து போவது ஒரு குடும்பம். ஒரு தாய் தனது மகனை இழக்கிறாள். ஒரு மனைவி தனது கணவனை இழக்கிறாள். ஒரு குழந்தை தனது தந்தையையோ தாயையோ இழக்கிறது.
அந்த வலியை அனுபவித்த குடும்பங்கள் இன்று வரை அந்த காயத்தை சுமந்து வாழ்கின்றன. அந்த வலியை புரியாமல் என்னைப் பார்த்து “நீ ஏன் உயிரை விடவில்லை?” என்று கேட்பது மனிதநேயமற்ற கேள்வி மட்டுமல்ல.
அது அந்த மண்ணில் உயிர் தியாகம் செய்த அனைத்து உயிர்களையும் அவமதிப்பதாகும். நாங்கள் உயிருக்கு பயந்து வாழவில்லை. நாங்கள் வரலாற்றை சாட்சி சொல்ல வாழ்கிறோம்.
முகநூல்பதிவு - நிலவன்
