இலங்கையில் முன்னெடுக்கப்படும் ஆபத்தான ,வரலாற்றுத் திரிபுவாத அரசியல்!
இலங்கையில் எழுதப்படும் திரிக்கப்பட்ட வரலாறு, பழைய காயங்களைக் கிளறி புதிய போர்களுக்கான விதைகளைத் தூவிக்கொண்டிருக்கிறது!
இலங்கையில் முன்னெடுக்கப்படும் ஆபத்தான ,வரலாற்றுத் திரிபுவாத (Historical Revisionism) அரசியல்!
வரலாறு என்பது நடந்து முடிந்த நிகழ்வுகளின் தொகுப்பு என்றுதான் உலகம் நம்புகிறது. ஆனால், இலங்கையைப் பொறுத்தவரை வரலாறு என்பது வெறும் கடந்த காலம் அல்ல; அது நிகழ்காலத்தின் அதிகாரத்தைத் தீர்மானிக்கும் ஒரு பத்திரம். இங்குத் துப்பாக்கிகளைவிட, "திரிக்கப்பட்ட வரலாறு" மிகவும் ஆபத்தான ஆயுதமாக மாறியிருக்கிறது.
இலங்கையில் முன்னெடுக்கப்படும் வரலாற்றுத் திரிபுவாதத்தை (Historical Revisionism) ஆழமாக உற்றுநோக்கினால், அது மூன்று முக்கியக் களங்களில் மிகத் தீவிரமாகச் செயல்படுவதைக் காண முடியும்.
1. தொன்மங்களை வரலாறாக மாற்றும் முயற்சி
இலங்கையின் வரலாற்றுத் திரிபுவாதத்தின் அடிப்படை, "யார் இந்த மண்ணின் உண்மையான மைந்தர்கள்?" என்ற கேள்வியில் இருந்தே தொடங்குகிறது.
மகாவம்சம் போன்ற பௌத்த மத நூல்களை, ஒரு முழுமையான வரலாற்று ஆவணமாகக் கட்டமைக்கும் முயற்சி இங்குத் தொடர்ந்து நடைபெறுகிறது. இந்த நூல்கள் போதிக்கும் கருத்துக்களின் அடிப்படையில், "சிங்கள பௌத்தர்களே இத்தீவின் பூர்வீகக் குடிகள் என்றும், தமிழர்கள் உள்ளிட்ட ஏனையோர் பிற்காலத்தில் வந்தேறியவர்கள்" என்றும் ஒரு கற்பிதம் உருவாக்கப்படுகிறது.
ஆனால், அறிவியல்பூர்வமான தொல்பொருள் ஆய்வுகள் (உதாரணமாக ஆதிச்சநல்லூர் மற்றும் இலங்கையின் பொம்பரிப்பு அகழ்வாராய்ச்சிகள்) கூறுவது வேறொன்று. பெருங்கற்காலப் பண்பாட்டின் அடிப்படையில், தென்னிந்தியாவுக்கும் இலங்கைக்கும் இடையில் மிக நெருக்கமான, பொதுவான பண்பாட்டுத் தொடர்புகள் இருந்துள்ளன என்பதையும், இனங்கள் உருலாவதற்கு முன்பே இங்கு மனிதக் குடியிருப்புகள் இருந்தன என்பதையும் ஆய்வுகள் நிரூபிக்கின்றன.
இருப்பினும், இந்த அறிவியல் உண்மைகள் அரசியல் மேடைகளிலும், பாடப்புத்தகங்களிலும் இருட்டடிப்புச் செய்யப்படுகின்றன. ஒரு குறிப்பிட்ட இனத்தின் மேலாதிக்கத்தை நிறுவுவதற்காக, பல்லாயிரம் ஆண்டுக்காலப் பொதுவான வரலாறு திரிக்கப்பட்டு, ஒரு இனத்திற்கு மட்டுமானதாகச் சுருக்கப்படுகிறது.
2. தொல்பொருள் திணைக்களமும் நில ஆக்கிரமிப்பும்
இலங்கையில் வரலாற்றுத் திரிபுவாதம் காகிதங்களில் மட்டும் நடக்கவில்லை; அது நிலத்திலும் நடக்கிறது. இதற்குப் பயன்படுத்தப்படும் மிக முக்கியக் கருவி: தொல்பொருள் திணைக்களம்.
வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களில் தமிழர்கள் வழிபட்டு வந்த பழைமையான இடங்களில், திடீரெனத் தொல்பொருள் ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. அங்குச் சிதைந்துபோன செங்கற்களோ அல்லது கட்டட எச்சங்களோ தென்பட்டால், உடனடியாக அந்த இடம் "பண்டைய பௌத்த விகாரை இருந்த பூமி" என்று அறிவிக்கப்படுகிறது.
இதில் உள்ள ஆபத்தான திரிபுவாதம் என்னவென்றால்:
வரலாற்றின் ஒரு குறிப்பிட்ட காலப்பகுதியில் (பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு) அங்கு தமிழ் பௌத்தத் தளங்கள் இருந்திருக்கலாம். ஆனால், அதற்கு முன்போ அல்லது பின்போ அங்குச் ஆதி சைவக் கோயில்களோ அல்லது ஆசுவீக வழிபாட்டுத் தலங்களோ இருந்ததற்கான சான்றுகள் முற்றிலுமாக மறைக்கப்படுகின்றன.
"சூழலை அழித்தல்": ஒரு வழிபாட்டுத் தலம் என்பது மக்களின் நம்பிக்கையோடு கலந்தது. ஆனால், அந்தத் தொடர்பைத் துண்டித்துவிட்டு, அரசாங்க வர்த்தமானி அறிவிப்புகள்மூலம் அவ்விடங்கள் கையகப்படுத்தப்படுகின்றன. குருந்தூர் மலை, வெடுக்குநாறி மலை போன்ற இடங்கள் வழிபாட்டுத் தலங்கள் என்பதைத் தாண்டி, நில ஆக்கிரமிப்புக்கான மையப்புள்ளிகளாக மாற்றப்படுவது இந்தத் திரிபுவாதத்தின் நேரடி விளைவே.
3. போர் வெற்றியும் மறைக்கப்படும் வலியும்
மூன்றாவது மற்றும் மிக முக்கியமான களம், சமீபத்திய போர் வரலாறு. 2009-ம் ஆண்டுப் போர் முடிவுக்கு வந்தபிறகு, இலங்கையில் எழுதப்படும் வரலாறு என்பது "வெற்றியாளர்களின் வரலாறாக" மட்டுமே உள்ளது.
பாடப்புத்தகங்களிலும், நினைவுச் சின்னங்களிலும், வெகுஜன ஊடகங்களிலும் போர் என்பது "பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான ஒரு புனிதப் போராக" மட்டுமே சித்தரிக்கப்படுகிறது. இதில் இராணுவத்தின் வீரம் முன்னிறுத்தப்படுகிறதே தவிர, போரின் கோர முகம் மறைக்கப்படுகிறது.
போரின்போது கொல்லப்பட்ட பல்லாயிரக்கணக்கான பொதுமக்களின் கதைகள், இடம்பெயர்வுகள், காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் வலி ஆகியவை இந்த வரலாற்றிலிருந்து திட்டமிட்டு நீக்கப்படுகின்றன.
இன்றைய சிங்கள இளைஞர்களுக்குக் கற்பிக்கப்படும் வரலாற்றில், தமிழர்களின் அரசியல் கோரிக்கைகளோ அல்லது அவர்கள் ஆயுதம் ஏந்தக் காரணமான சமூக அநீதிகளோ இடம்பெறுவதில்லை. இதனால், ஒரு இனம் மற்றொன்றைச் சந்தேகத்துடனேயே பார்க்கும் சூழல் இளைய தலைமுறையினரிடம் விதைக்கப்படுகிறது.
இலங்கையில் 'இனப்பற்று' மற்றும் 'மதப் பாதுகாப்பு' என்ற போர்வையில் வரலாறு திரிக்கப்படுகிறது. உண்மையான வரலாறு காயங்களை ஆற்ற வேண்டும்; ஆனால் இலங்கையில் எழுதப்படும் திரிக்கப்பட்ட வரலாறு, பழைய காயங்களைக் கிளறி புதிய போர்களுக்கான விதைகளைத் தூவிக்கொண்டிருக்கிறது என்பதே கசப்பான உண்மை.
