ஒரு தேசம் தனது வரலாற்றை மறந்துவிட்டு முன்னேற முடியுமா, அல்லது வரலாற்றின் கணக்குகளைத் தீர்த்த பிறகுதான் உண்மையான முன்னேற்றம் சாத்தியமா?
1975-ம் ஆண்டு, நவம்பர் 20-ம் திகதி. ஸ்பெயினின் நீண்டகால சர்வாதிகாரியான பிரான்சிஸ்கோ பிராங்கோ (Francisco Franco) மரணமடைந்தார். அவர் மறைந்தபோது, ஸ்பெயின் மக்கள் சர்வாதிகாரத்தின் இருண்ட காலம் முடிந்துவிட்டதாக நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டனர். ஆனால், சுமார் 50 ஆண்டுகள் கடந்த பிறகும், பிராங்கோவின் 'நிழல்' ஸ்பெயின் தேசத்தின் மீது இன்னும் படர்ந்துள்ளது என்றால் உங்களால் நம்ப முடிகிறதா?
ஐரோப்பாவின் நவீன ஜனநாயக நாடுகளில் ஒன்றாகத் திகழும் ஸ்பெயின், தனது கடந்த காலத்தை எப்படி எதிர்கொள்வது என்பதில் இன்றும் இரண்டு துண்டுகளாகப் பிளவுபட்டு நிற்கிறது.
1. மறதி ஒப்பந்தம் (The Pact of Forgetting)
பிராங்கோ இறந்த பிறகு, ஸ்பெயின் ஒரு சர்வாதிகார நாட்டிலிருந்து ஜனநாயக நாடாக மாற விரும்பியது. ஆனால், அது எளிதான காரியமல்ல. பிராங்கோவின் ஆட்சியின்போது நடந்த உள்நாட்டுப் போரிலும் (Spanish Civil War), அதைத் தொடர்ந்த அடக்குமுறையிலும் லட்சக்கணக்கானோர் கொல்லப்பட்டிருந்தனர்.
ஜனநாயகத்தை அமைதியாகக் கொண்டுவர, ஸ்பெயின் அரசியல்வாதிகள் ஒரு விசித்திரமான முடிவை எடுத்தனர். அதுதான் "எல் பாக்டோ டெல் ஓல்விடோ" (El Pacto del Olvido) எனப்படும் 'மறதி ஒப்பந்தம்'.
இதன் சாராம்சம்: "கடந்த காலத்தில் நடந்த குற்றங்களை யாரும் விசாரிக்கக் கூடாது; பழைய ரணங்களைக் கிளறக் கூடாது. நாம் எதிர்காலத்தை மட்டும் பார்ப்போம்."
இதன் விளைவாக, 1977-ல் ஒரு பொது மன்னிப்பு சட்டம் (Amnesty Law) கொண்டுவரப்பட்டது. சர்வாதிகார ஆட்சியில் மனித உரிமை மீறல்களில் ஈடுபட்ட யாரும் தண்டிக்கப்படவில்லை.
"அமைதிக்காக நீதியை பலி கொடுத்தது ஸ்பெயின்."
2. வீழ்ந்தவர்களின் பள்ளத்தாக்கு (Valley of the Fallen)
இந்தச் சர்ச்சையின் மையப்புள்ளியாக இருந்தது மாட்ரிட் நகருக்கு அருகே உள்ள "வாலே டி லாஸ் கைடோஸ்" (Valley of the Fallen) என்ற பிரம்மாண்டமான நினைவிடம்.
இதைப் பிராங்கோ தனது ஆட்சிக்காலத்தில், அரசியல் கைதிகளைக் கொண்டு கட்டினார்.
இது உள்நாட்டுப் போரில் இறந்தவர்களுக்கான நினைவிடம் என்று கூறப்பட்டாலும், உண்மையில் இது பிராங்கோவின் அதிகாரத்தைக் காட்டும் சின்னமாகவே இருந்தது.
பிராங்கோ இறந்த பிறகு அவரது உடல் அங்கேயே அடக்கம் செய்யப்பட்டது.
பல தசாப்தங்களாக, சர்வாதிகாரத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மக்கள், "எங்களைக் கொன்றவன், எங்கள் முன்னோர்களின் நினைவிடத்திலேயே ராஜ மரியாதையுடன் துங்குகிறான்" என்று குமுறினர். இது ஸ்பெயினின் ஆராத வடுவாகவே இருந்தது.
3. 2019: கல்லறைத் திறப்பும் அரசியல் பூகம்பமும்
நீண்ட சட்டப் போராட்டங்களுக்குப் பிறகு, 2019-ம் ஆண்டு அக்டோபரில் ஸ்பெயினின் சோசலிஸ்ட் அரசாங்கம் ஒரு துணிச்சலான முடிவை எடுத்தது. பிராங்கோவின் உடலை அந்தப் பிரம்மாண்ட நினைவிடத்திலிருந்து தோண்டி எடுத்து, சாதாரணக் கல்லறைக்கு மாற்றியது.
இந்த நிகழ்வு ஸ்பெயினை மீண்டும் இரண்டாகப் பிளந்தது:
இடது சாரிகள் மற்றும் பாதிக்கப்பட்டவர்கள்: "இது ஜனநாயகத்தின் வெற்றி. ஒரு சர்வாதிகாரிக்கு அரசு மரியாதை இருக்கக் கூடாது" என்று கொண்டாடினர்.
வலது சாரிகள் மற்றும் பழமைவாதிகள்: "பழைய புதைகுழிகளைத் தோண்டுவது தேவையற்றது. இது வரலாற்றை அவமதிக்கும் செயல்" என்று எதிர்த்தனர்.
4. ஜனநாயக நினைவகச் சட்டம் (Democratic Memory Law)
சமீபத்தில் (2022), ஸ்பெயின் அரசு "ஜனநாயக நினைவகச் சட்டம்" என்ற புதிய சட்டத்தைக் கொண்டு வந்தது. இது பழைய 'மறதி ஒப்பந்தத்தை' உடைத்தெறிந்துள்ளது.
தேடுதல் வேட்டை: பிராங்கோ ஆட்சியில் கொல்லப்பட்டு, அடையாளம் தெரியாத வெகுஜனக் கல்லறைகளில் (Mass graves) புதைக்கப்பட்டவர்களை அரசே செலவு செய்து தேடிக் கண்டுபிடிக்கும்.
வரலாற்று மாற்றம்: பள்ளிகளில் பிராங்கோ காலத்து கொடுமைகளை மறைக்காமல் உண்மையான வரலாற்றைக் கற்பிக்க வேண்டும்.
பட்டங்கள் ரத்து: சர்வாதிகார ஆட்சியில் வழங்கப்பட்ட பிரபுக்கள் பட்டங்கள் (Noble titles) ரத்து செய்யப்படும்.
இன்று ஸ்பெயின் ஒரு துடிப்பான கலாச்சாரத்தையும், வலுவான பொருளாதாரத்தையும் கொண்ட நாடு. ஆனால், அதன் ஆன்மாவில் ஒரு அமைதியின்மை உள்ளது. 50 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ஸ்பெயின் இப்போதுதான் தனது கடந்த காலத்தைத் தைரியமாக எதிர்கொள்ளத் தொடங்கியிருக்கிறது.
ஒரு தேசம் தனது வரலாற்றை மறந்துவிட்டு முன்னேற முடியுமா, அல்லது வரலாற்றின் கணக்குகளைத் தீர்த்த பிறகுதான் உண்மையான முன்னேற்றம் சாத்தியமா? இந்தக் கேள்விக்கான விடையைத் தேடித்தான் இன்றைய ஸ்பெயின் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறது.
- சிவா சின்னப்பொடி
